Venefica

Mieszkasz samotnie wśród leśnej głuszy
W drewnianej chacie z dala od ludzi
Spoglądasz daleko. W otchłań swej duszy
To sen na jawie. Nikt Cię nie zbudzi

Po lesie rozbrzmiewa pogańska ballada
Nić pajęczyny pośród Twych włosów
Tu nie dosięgnie Cię święta zagłada
W postaci klątwy płonących stosów

Nie masz na Ciele żadnego znamienia
Na znak świadectwa żeś córką szatana
Podążasz za głosem własnego sumienia
Nie musisz przez ludzi być rozumiana

W miedzianym kotle tajemna mikstura
Bulgocze coraz to barwę zmieniając
Usiadłem przy stole. Niedźwiedzie skóry
Po wnętrzu ciekawie się rozglądając

Zwierzęce czaszki, rogi, sztylety
Zdobią tu każdą dosłownie ścianę
To wszystko trofea mądrej kobiety
Która zna sposób na wszelką ranę

Twa skóra pachnie wonnymi ziołami
Z których sporządzasz maście, napary
Magiczne znaki czynisz rękami
Szepczesz zaklęcia wdychając opary

Twarz słońcem spalona wyraża skupienie
Myślami jesteś w innej krainie
Dziko spoglądasz w ognia płomienie
„Wszystko przeminie, wszystko przeminie”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *