Czy ma znaczenie co będzie jutro
Gdy dzisiaj mogę biec do Ciebie
Blisko daleko, dniem, nocą
Nieważne. Chwila jest tylko jedna
Życie w radości, góry przenosisz
Czas tylko dla nas. Tutaj i teraz
Jutro mogą zgasnąć światła
Na zawsze. Póki żyjemy
Światło w nas
Uśmiech w spotkaniu, rozmowie
Milczeniu. Dzisiaj ten dzień
Gdy możemy być razem
Misio z prezentu wyciąga łapkę
Jestem w centrum uwagi
Markowanie pozornej pracy
Gdy oczy „góry” odchodzą
Świetnie się bawię. Czas płynie
„Nie mnie w biurze”, za biurkiem
Przerywam spotkanie „z racji spotkań”
W terenie spotkanie z pizzą. Bez oczu
Jest tak przyjemnie. I kilka godzin
Tu pogawędki, tam sms-y. Plotki
Ważniejsze niż konkretne sprawy
Sukcesem donos budzący zaufanie
Moja kontrola?, kontrolujmy innych
W toku spraw nie tak szybko dociec
Na jakim faktycznie” jestem etapie”
Sto powodów by wyjść wcześniej z biura
Nie ma mnie. Bawię się gdzie indziej
Nie będzie rozmowy. Nigdy jej nie było
Próby głosu ścinane batogiem krzyku
Wyrokiem milczenie. Potem cisza i spokój
Przyklepać łopatą. Problemy w grobie
Twoja recepta na spory. Normalność?
Już jest w porządku. W Twojej ocenie
Bez prawa głosu mam to akceptować
Zdziwienie. Dlaczego się nie uśmiecham?
Nie sztuką grzebać za życia. On też czuje
Dany palec zjedzoną ręką. Bez kompromisu
W nurcie „zaufania” kontrola mojego życia
Jest dobrze, wtedy kiedy ty mi powiesz
Do następnego buntu na pokładzie
Milcząc wychodzę z krat Twej „wolności”
Każde z nas widzi ją na swój sposób
Lecz tylko ty masz prawo głosu, decyzji?
Unoszę głowę. Bunt się rozpoczął
Choroba. Wewnątrz ból.
Wyrzucone z ciała ciecze
Szum w uszach. Mrok
Pokrywa oczy. Posadzka
Chcę paść. Usta w krzyku
Wszystko jedno. Leżeć
Ustał ból. Znów na łóżku
Nie ma snu. Czekanie
Bez bólu na ból. Chwile
Słodkie. Bez cierpienia
Może to już koniec
Chcę zasnąć. Nadchodzi
Nie krzyczę, wyję. Boli
Co pięć, co dwadzieścia
Minut. Przerwy błogością
Marzę o zwykłym śnie
Tylko tyle
Pamięć o ojcu. Znicze palą się w sercu
Twój czasu brak. Masz inne sprawy?
Jestem na grobie. Szept modlitwy
Igła w skórze. Sam. Ciebie nie ma
Masz czas, by poprosić mnie o kasę
Chwila dla żyjących. Czy jestem fundacją?
Nie masz czasu dla tych, którzy odeszli?
Nie mam czasu dla Ciebie
Szacunek dla tych którzy dla są bliscy
W pamięci dusz. W kołdrze łez. Zawsze
Są z nami i mamy dla nich czas. W sercu
Czego nie dasz zmarłym, nie oczekuj od żywych
Po wszystkim. Dusze jak kubły pełne śmieci
Do których nawrzucaliśmy sobie nawzajem
Milczenie przy stole. Milczenie w pożegnaniu
Nikt nie chce przerwać milczenia. Nie pierwszy
Nie pierwsza
Milczenie
Ruchy ze wzrokiem w kąt rzuconym. Obok siebie
Miejsca w oddzielnych ścianach mieszkania
Każdy w swej dziurze. Za duszy drzwiami
Ma winę dla niego, dla niej. Dla siebie
Jak zawsze
Tłumaczenie
Potem zwierzamy się z kubłem. Zewnętrznie
Z krzywdy. Lubiąc mówiących o naszej racji
Kto z innym zdaniem, ten wrogiem zaraz
I po co się wtrąca w nie swoje sprawy
Do domu z kubłem
W milczeniu
By rzucać bezosobowo przekaz. W powietrze
Z dotarciem do strony przeciwnej. Aluzją
Wymiana zdań przerwanym milczeniem
Śmiech z sytuacji. Emocji, napięcia
Pierwszy wzrok
Zbliżenie
Wrażliwość na życie po mamie i tacie
Mam swoją prywatność. Uszanuj ją proszę
Gdy jednak z butami wchodzisz. Pamiętaj
Nie jesteś tu mile widzianym człowiekiem
Nie jestem ciekawy życia innych
Mam swoją granicę. Za nią rodzina
Zawsze serdeczny, ciepły, radosny
Dopóki nie przekraczasz granicy
Nie wchodź w prywatność, nie zaproszony
Wchodząc, naruszasz moje terytorium
Nie uwłaczając niczyjej godności
Chcę tego samego, względem mojej osoby
Jeżeli za nic masz moje granice
Uznając iż wejdziesz, gdy masz ochotę
Nie mam szacunku i uaktywniam
Wrażliwość na życie po mamie i tacie
Wszyscy zabiegani, z oczami w komórkach
Mieszkając razem, jesteśmy „sąsiadami”
Własne światy w ekranach tabletów
Nie ma już rozmów. Jak kiedyś
Jest niedziela. Zapach rosołu. Stół
Jedno miejsce dla wszystkich. Proszę
Mamy siebie. Wspólny chleb. Wspólny czas
Rozmowy. To nasz świat powrotu. Dom
Złączone dłonie. Uścisk pokoleń. Jesteśmy.
Na zawsze razem. Choć rzeczywistość oddala
Stół jest ważny. To zwykła rozmowa
A jednak rozmowa święta
Warto o tym pamiętać
Z dedykacją dla Pani Edyty Krzemień, w trosce o … głos.
By zawsze był zdrowy i brzmiał tak pięknie
Głos. Słowa płyną słodkim śpiewem tkane
Drgają fale strun głosowych, płynie muzyka
Drzwi ludzkich dusz otwarte na oścież
Cisza, skupienie na kamieniach krzeseł
Gdy śpiewasz
Morza nie ma. Nie syreną, lecz kobietą jesteś
Głębią głosu pod sklepieniem dusz dotykasz
Przymknięte powieki. Nie ma nas na widowni
Jesteśmy „za drzwiami” W innym świecie
Gdy śpiewasz
Tu przepona, mocy skala. Emocje w oddechu
Coraz żywsze bicie serc, skrzydła ptaków w ciele
Ciemność wokół. Tylko głos. Gdzie zabrałaś salę?
Nie ma nas, teatru. Tylko głos Twój i muzyka
Śpiewaj proszę
